ما از تبار پنجره بودیم
ما از تبار پنجره ماندیم
یک عمر آه کشیدیم و مُردیم
در حسرت کبوتر چاهی…
این شعر از نسلی میگوید که آرزومند و چشمانتظار بودند، گویی پنجرهای رو به امید. آنها تمام عمر با حسرت و آه سپری کردند و به خواستههایشان نرسیدند، اکتیو نود 32 مانند کبوتر چاهی که همیشه دور از دسترس بود و آرزویی دستنیافتنی باقی ماند.
عکس نوشته ما از تبار پنجره بودیم ما…